Συνέντευξη Τύπου για τη βία των ΜΑΤ κατά Δημοσιογράφων Εκτύπωση E-mail

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
(Π.Ο.Ε.ΣΥ.)

 

ΤΡΙΤΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011


 
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ):
Ζητώ την κατανόησή σας εκ των προτέρων εάν κατά τον λόγο μου σημειωθεί σε αυτόν κάποια ένταση. Δεν μπορώ να μιλήσω διαφορετικά. Αυτή την στιγμή η οργή που ξεχειλίζει τα στόματα όλων μας, σε όλο τον δημοσιογραφικό κόσμο δεν μπορεί να μας έχει σιωπηλούς ή σε χαμηλής κουβέντας ομιλητές. Μια λέξη και μόνο, δυο λέξεις και μόνο λέμε εμείς ως ηγεσία του δημοσιογραφικού κόσμου, ως η Πανελλήνια Ομοσπονδία των Νέων Συντακτών. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Δεν είναι δυνατόν αυτή την στιγμή ο έλληνας δημοσιογράφος, όλοι οι εργαζόμενοι στα media, δεν είναι δυνατόν να εργάζονται μέσα σε πολεμικές συνθήκες. Δεν είναι δυνατόν να φεύγουν από την δουλειά τους και να κινδυνεύει η υγεία τους εισπνέοντας αυτά τα δηλητήρια που αλόγιστα, ανεύθυνα, το κάθε όργανο, ο κάθε υπουργός ο οποίος αυτοθυματοποιείται οικογενειακώς βάζει σε κίνδυνο την υγεία όλων των συναδέλφων.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Δεν θα ανεχθεί ο δημοσιογραφικός κόσμος σε καμία περίπτωση συνέχιση αυτών των κρουσμάτων. Να οι φωτογραφίες. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, φωτογράφοι, είμαστε θύματα ενός κυνηγητού.
Ο δημοσιογραφικός κόσμος στην Ελλάδα είναι υπό διωγμό. Ήδη καταγγείλαμε το γεγονός στην Διεθνή Ομοσπονδία των Δημοσιογράφων και στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των Δημοσιογράφων. Δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτό το κακό. Από την μια οι ανάλγητες μεθοδεύσεις μιας άπληστης εργοδοσίας η οποία υπονομεύει δικαιώματα που με τόσες θυσίες και με τόσα χρόνια είχαμε κατακτήσει όπως τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τις υπονομεύει με ένα σύστημα ντροπής, με ένα σύστημα ατομικών συμβάσεων, από την άλλη οι απολύσεις που αυτή την στιγμή κρατάνε τι να πω, σε τι κατάσταση τόσα και τόσα σπιτικά συναδέλφων, τόσους και τόσους ανέργους συναδέλφους φίλους μας προσωπικούς. Έχουν ένα πλαίσιο, στο οποίο οι έλληνες δημοσιογράφοι και οι εργαζόμενοι γενικά στα media ζουν υπό διωγμό. Σε αυτό τον διωγμό θα αμυνθούμε, θα αμυνθούμε με όλα τα μέσα.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ κύριε Παπουτσή. Φτάνει πια κύριοι αξιότιμοι αρχηγοί της Αστυνομίας, δεν πάει άλλο. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να καταθέσουμε αυτή την στιγμή με ομόφωνη απόφαση και όλων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου αλλά και των Ενώσεων Συντακτών μηνυτήρια αναφορά κατά του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τον βανδαλισμό που επέδειξαν τα ΜΑΤ σε εκείνο το διήμερο των απεργιακών κινητοποιήσεων του λαού. Εκείνο το ηρωικό διήμερο μετατρέποντας την Αθήνα σε ένα ανοικτό Νταχάου και τραυματίζοντας βάναυσα, σκοτώνοντας στην ουσία όπως, στην περίπτωση του  συναδέλφου μας Κυπραίου.
 Δεν είναι μόνο αυτοί που αναφέρουμε στα ρεπορτάζ. Είναι πάρα πολλοί άλλοι συνάδελφοι και της ΕΡΤ και εφημερίδων και άλλων μέσων που είτε έχουν γδαρμένους εδώ τους αγκώνες ή γδαρμένα τα πόδια τους ή κακοποιημένοι από αστυνομικούς οι οποίοι βάρεσαν καθ’ υπόδειξη, καθ’ υπόδειξη. Περνάει η δημοσιογράφος ή ο δημοσιογράφος και κάποιο όργανο να το πω, την υπόδειξε και πήγε ο άλλος ο μάγκας με τις μάσκες και τα ματσούκια, τα άλλα ματσούκια και βάρεσε.
Αυτή η υπόθεση θα σταματήσει. Θα σταματήσει από εμάς με κάθε τρόπο. Η απόφασή μας είναι δεδομένη και οριστική κύριε Παπουτσή και όποιος είναι από πάνω σου. Δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχιστεί και εάν ακόμα ανάμεσα στο σινάφι μας υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν θα συνενωθούν μαζί μας σε αυτή την εναντίωσή μας, σε αυτή την έκρηξή μας, θα αντιμετωπιστούν από το σύνολο των συναδέλφων. Είτε στις εκπομπές τους τις ενημερωτικές ή τα δελτία ειδήσεων εάν τολμήσει κανείς από αυτούς και πει οτιδήποτε εναντίον αυτής της ενιαίας βούλησής μας θα αντιμετωπιστεί από όλους μας. Δεν είναι απειλή, ούτε καν προειδοποίηση, είναι, εάν θέλετε, επειδή σε αυτό το λειτούργημα είμαι πολλά χρόνια, μια συναδελφική παραίνεση.
Καταθέτουμε αυτή την μηνυτήρια αναφορά εναντίον του κ. Παπουτσή και εναντίον των επιτελών της Αστυνομίας. Θα σας την εξηγήσει ο δικηγόρος μας, ο κ. Πετρόπουλος με εμπεριστατωμένη εξήγηση και από εκεί και πέρα θα δώσουμε τον λόγο στα θύματα.
 Παρακαλώ επειδή ήδη είμαι φορτισμένος και έχω φορτιστεί από ένα κείμενο που έγραψε ο Κυπραίος, το διάβασα και έκλαιγα και έτσι θα αισθανθείτε και εσείς, θα το πάρετε στα χέρια σας σε λίγο, θα δείτε ότι η συνέχεια μας υποχρεώνει σε έναν κοινό μαχητικό και ενιαίο αγώνα.
 Ευχαριστώ.
Κος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ:
Κύριε Πρόεδρε θα παρακαλούσα καλύτερα να προηγηθούν οι, έχει μεγαλύτερη σημασία να ακούσουμε ακριβώς αυτούς που έπαθαν αυτά τα πράγματα και μετά θα είναι πολύ λίγο να πω εγώ.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Ωραία, ο κ. Αυγερόπουλος.
Κος ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ:
Σας ευχαριστώ πολύ. Αισθάνομαι, δεν ξέρω, πάρα πολύ δύσκολα που είμαι εδώ και δεν θα ήθελα να σας πω την αλήθεια, δεν θα ήθελα να είχε συμβεί όλο αυτό γιατί εκείνες οι ημέρες της 15ης, 28ης και 29ης Ιουνίου ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη για μένα, από τις λίγες φορές που δουλεύω στην Ελλάδα, είναι πολλά χρόνια που έχω να δουλέψω στην Ελλάδα, από το 2000 είχα και βλέποντας όλο αυτό το πράγμα να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου δεν το πίστευα, νόμιζα ότι βρίσκομαι σε κάποια άλλη χώρα όπου οι αστυνομικοί ακολουθούν την μέθοδο, κάνουν γιουρούσια, ας πούμε και κτυπάνε αδιακρίτως όποιον περνάει από μπροστά τους.
 Είδα δασκάλους με ανοιγμένα τα κεφάλια, είδα με σπασμένα τα πλευρά ανθρώπους, είδα συμπολίτες μας οι οποίοι βρίσκονταν στο έδαφος, είδα γιατρούς να παρακαλάνε και να λένε ότι υπάρχουν τραυματίες, «Εδώ είναι ιατρείο παιδιά, τι κάνετε;», ας πούμε, και οι αστυνομικοί απλά κτυπάγανε τον κόσμο αδιακρίτως. Συνεχίζανε αυτό που κάνανε. Πετάγανε πέτρες λες και είναι 17 χρονών παιδιά και επειδή νόμιζα ότι είχα χάσει επεισόδια σε όλα αυτό άρχισα να ρωτάω τους συναδέλφους μου που ήξερα ότι δουλεύουν στην Ελλάδα χρόνια και μου λέγανε ότι όχι, δεν έχεις χάσει επεισόδια, αυτό είναι πρωτοφανές, δεν έχει ξαναγίνει. Δηλαδή μιλάμε για μια σύγκρουση της τάξεως της Γένοβας για να σας δώσω να καταλάβετε του 2001, η οποία απλωνόταν σε όλη την πόλη και είχαμε, εάν θυμάστε, και έναν νεκρό εκεί, αυτή την φορά να συμβαίνει σε μερικές δεκάδες τετραγωνικά μέτρα που δεν είναι, μια έκταση που δεν άλλη από την πλατεία Συντάγματος. Δηλαδή μια φάκα μέσα στην οποία υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι καμία σχέση δεν είχαν με ταραξίες, μπαχαλάκηδες, κουκουλοφόρους, σιχαίνομαι αυτές τις λέξεις, τέλος πάντων τις χρησιμοποιώ γιατί τις χρησιμοποιεί η αστυνομία αλλά ήταν ειρηνικοί πολίτες οι οποίοι είχαν έρθει να διαδηλώσουν. Νομίζω ότι αυτό θα πρέπει να βγει προς τα έξω, πρέπει να γίνουμε εμείς οι δημοσιογράφοι φωνή αυτών των ανθρώπων που αυτή την στιγμή δεν μπορούν να μιλήσουν. Που τις έφαγαν άδικα και οι οποίοι δεν ξέρουν πλέον τι να κάνουν. Δηλαδή να κατέβουν στον δρόμο την επόμενη φορά; Να μην κατέβουν στον δρόμο την επόμενη φορά;
 Η προσωπική μου ιστορία είναι απλά μια παρανυχίδα όλης αυτής της ιστορίας. Δηλαδή ανέβαινε μια διμοιρία, ήταν μια ήσυχη στιγμή σχετικά, ήταν ένα διάλειμμα μέσα σε όλα αυτά που συνέβαιναν, τραβούσα με την κάμερα και ανέβαινε μια διμοιρία προς την Βουλή, την τράβαγα, κάποια στιγμή ξεκόβει κάποιος από την διμοιρία, έρχεται κατά πάνω μου, κάθεται σε απόσταση αναπνοής, με κοιτάει καλά-καλά με γυαλισμένο μάτι, με πραγματικά γυαλισμένο, κατεβάζω την κάμερα, σταματάω να γράφω και του λέω «Έγινε κάτι;» και μου σηκώνει το γκλόπ και μου ρίχνει μια στα πόδια. Μου έκανε μια μελανιά. Δεν είναι κάτι, δεν είναι αυτό το οποίο, απλά βλέπουμε το πώς να το πω, το αδιάκριτο του πράγματος. Δηλαδή, χαίρεται. Ποιος είσαι εσύ, είσαι μια κάμερα. Μπαπ. Πάρε μια στο κεφάλι, πάρε μια στα πόδια.
 Θα έχετε δει προφανώς ένα βίντεο που είναι ένα παιδί που λέει ότι σε παρακαλώ μη με βαράς και του ρίχνει μια στο κεφάλι με την ανάποδη του γκλοπ μάλιστα.
 Τέλος πάντων, νομίζω ότι είναι πράγματα που εγώ τουλάχιστον δεν τα έχω ξαναδεί. Μα δεν τα έχω ξαναδεί ούτε στο Μεξικό που θεωρούνται οι αστυνομικοί ανεκπαίδευτοι και ψιλο-άγριοι. Δηλαδή στην Οαχάκα δηλαδή όταν με είχαν στριμώξει με τον αδελφό μου που είναι κάμερα-μαν οι αστυνομικοί σε ένα αδιέξοδο στενό τους έδωσα την διεθνή δημοσιογραφική ταυτότητα που έχουμε από εδώ και μου είπαν ότι ΟΚ φύγε. Λοιπόν εδώ πέρα τις έφαγα για πρώτη φορά. Εντάξει.
 Επαναλαμβάνω δεν είναι κάτι, δηλαδή δεν είναι κάτι η δική μου προσωπική εμπειρία. Απλά πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι αυτό που συνέβη σε μένα συνέβη σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε διάφορους άλλους ανθρώπους μεταξύ των οποίων και σε συναδέλφους, στον Μανώλη τον Κυπραίο και σε πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους που αυτή την στιγμή είναι στο σπίτι τους και δεν έχουν την δυνατότητα να βγουν στις τηλεοράσεις να το δημοσιοποιήσουν όλο αυτό το, να το καταγγείλουν όλο αυτό.
 Νομίζω πως θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι πλέον οι δημοσιογράφοι που καλούνται να δημοσιοποιούν τέτοιου είδους γεγονότα έχουν προσωπική ευθύνη. Η περίοδο της σιωπής έχει τελειώσει. Έχουμε προσωπική ευθύνη. Έχουμε όλοι μας προσωπική ευθύνη. Αυτό νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους τους δημοσιογράφους, ειδικά στους νεότερους.
 Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Να μην σας κουράζω κιόλας, να δώσω τον λόγο, εάν μου επιτρέπετε.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Ευχαριστώ. Απλώς θέλω να υπενθυμίσω και να προσθέσω ότι ως δημοσιογράφοι που είμαστε ταγμένοι για την ενημέρωση του ελληνικού λαού είμαστε παράλληλα ως μέλη των Ενώσεών μας όλοι εμείς ταγμένοι και στην υπεράσπιση των συνταγματικών ελευθεριών. Οπότε η μήνυσή μας αυτή και η όλη διαμαρτυρίας μας, η όλη εναντίωσή μας ενέχει και την συμπαράσταση όπως και την συμπόρευση με τους αγώνες συνολικά του εργαζόμενου λαού. Δηλαδή η κακοποίηση όπως σωστά είπε ο Αυγερόπουλος προηγουμένως περιλαμβάνει, οιονεί στην διαμαρτυρία μας  και όλους αυτούς που κακοποιήθηκαν εκείνες τις ημέρες.
 Να δώσουμε τον λόγο στον φωτογράφο μας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΩΣΗΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΑΣ (Κος ΛΩΛΟΣ):
Είμαι ο Μάριος ο Λώλος ο Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας. Πριν ξεκινήσω, καλύπτω και εγώ τέτοια γεγονότα και πριν ξεκινήσω από το σπίτι μου να πάω σε ένα τέτοιο γεγονός το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να τσεκάρω τις μπαταρίες μέσα στην φωτογραφική μηχανή. Τσεκάρω τις κάρτες μου, τσεκάρω την μάσκα και παίρνω και το κράνος.
Έχουμε κάνει μια έρευνα οριζόντια και μέσα σε όλα που έχουμε, στους συναδέλφους, ρωτάμε και τους συναδέλφους για την βία. Συνάδελφοι που έχουν καλύψει πολεμικό ρεπορτάζ δηλαδή έχουν πάει σε εμπόλεμες ζώνες θεωρούν ότι η Αθήνα είναι πιο επικίνδυνη ζώνη από ότι στην Βαγδάτη ή στην Γάζα και το λέω και εγώ γιατί έχω καλύψει και εγώ τέτοιες περιοχές, είναι πιο επικίνδυνη πλέον η Αθήνα από ότι είναι οι εμπόλεμες ζώνες. Και το λένε όλοι οι συνάδελφοι αυτό.
Επειδή λέμε ότι μας δέρνουν, σε κάθε διαδήλωση δέρνουν φωτορεπόρτερς, σας έφερα μερικές φωτογραφίες να δείτε που είναι ένα κομμάτι από μία έκθεση που κάναμε «Η βία σε καταστολή» και αυτή την έκθεση θέλουμε να την επικοινωνήσουμε, να την πάμε παραπέρα, όπου εδώ φαίνεται ωμά  στην εικόνα, βλέπετε πως οι αστυνομικοί δέρνουν συνάδελφους. Οι αστυνομικοί δέρνουν συνάδελφους εσκεμμένα.
Ο συνάδελφος ο Κυπραίος έμεινε ανάπηρος γιατί πιστεύω κράταγε φωτογραφική μηχανή και έφαγε μια κρότου-λάμψης στο πρόσωπό του. Κρότου-λάμψης τρώμε συνέχεια. Σε μια συνάντηση που κάναμε με τον κ. Παπουτσή, γιατί ζητήσαμε την Πέμπτη άμεση συνάντηση με τον υπουργό και μέχρι τότε τον είχαμε κόψει, δεν τον καλύπταμε φωτογραφικά, μας είπε ευθαρσώς ότι οι αστυνομικοί θεωρούν την φωτογραφική μηχανή σαν όπλο. Ας κάνει ψυχοθεραπεία δεν ξέρω, αλλά τουλάχιστον είναι αδιανόητο αυτό το πράγμα, να θεωρούν μια φωτογραφική μηχανή όπλο.
Μας είπε επίσης ο κ. Παπουτσής ότι το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Δηλαδή πάντα θα υπάρχει ένα ΜΑΤατζής όπου θα μας ρίχνει μια γροθιά στο κεφάλι γιατί είναι τσαντισμένος, γιατί έχει οικογενειακά προβλήματα, δεν ξέρω τι. Πάντως πολιτική εντολή μας είπε ότι δεν έχει δώσει. Δεν έχει πολιτική εντολή να δέρνονται. Αυτό μας είπε αλλά δεν θα εκλείψει το φαινόμενο.
Επειδή σε κάποιες διαδηλώσεις δέρνονται συνάδελφοι συνέχεια, μάλιστα είναι ο Μάξ ένας συνάδελφος που καλύπτει για Βέλγικο πρακτορείο και σε κάθε διαδήλωση τον δέρνουν, εμείς προτείνουμε το εξής. Όπως σε κάποια θέματα υπάρχει ..με διαπιστεύσεις, δηλαδή δεν μπορούν να πάνε όλοι οι φωτορεπόρτερ και προτείνει το Σωματείο πέντε συνάδελφους να πηγαίνουν να φωτογραφίζουν, έτσι λοιπόν θα στέλνουμε και εμείς στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης, το Προστασίας του Πολίτη μια λίστα που να λέμε ότι οι συνάδελφοι που δεν έχουν δαρθεί είναι αυτοί. Δείρτε αυτούς για να έχουμε ένα κύκλο. Μην τις τρώμε συνέχεια όλο οι ίδιοι. Δείρτε τους ξανθούς φωτορεπόρτερ, μετά δείρτε τους μελαχρινούς. Δηλαδή έλεος.
Θεωρούμε ότι η αυθαιρεσία η αστυνομική γιατί το πρόβλημα το δικό μου είναι ότι η αστυνομία είναι θεσμός, η αυθαιρεσία η αστυνομική επειδή θα υπάρχει και κατά δήλωση του κ. Παπουτσή ο μοναδικός δείκτης προστασίας, έναν δείκτη προστασίας που μπορούμε να έχουμε είναι η κοινωνία. Άρα θα πρέπει να βγούμε στην κοινωνία και να τους εξηγήσουμε ότι είμαστε και εμείς εργαζόμενοι και όπως τρώνε ξύλο όλοι οι εργαζόμενοι έτσι τρώμε ξύλο και εμείς. Τρώμε ξύλο για φωτογραφίζουμε το ξύλο των εργαζομένων που τρώνε και αυτό προφανώς οι αστυνομικοί δεν το θέλουν. Και κάτι δικαιολογίες του στυλ φωτογραφίζεις το πρόσωπό μου και τέτοια τα ακούω βερεσέ. Δεν φωτογραφίζουμε τον ΜΑΤατζή όταν πίνει καφέ με την κοπελιά του, φωτογραφίζουμε τον ΜΑΤατζή με την στολή όταν είναι σε δημόσιο χώρο και κάνει μια πράξη.
Επαναλαμβάνω, το ξύλο που τρώμε, γιατί τρώμε ξύλο, τρώμε λεκτικές απειλές, συναδέλφισσα της είπαν, σε συνάδελφο γυναίκα της είπαν ότι ξέρουμε που μένεις και θα έρθουμε το βράδυ να σε, την γενετήσια πράξη. Είναι αδιανόητα αυτά τα πράγματα.
Τρώμε κρότου-λάμψης επάνω μας, απλά ο συνάδελφος ο Κυπραίος  έτυχε να είναι σε κλειστό χώρο και αυτά τα ντεσιμπέλ πολλαπλασιάστηκαν.  Πηδάμε σαν τα κατσίκια να γλιτώνουμε τις κρότου-λάμψης. Και κάθε φορά που πλησιάζει ένας ΜΑΤατζης εγώ σηκώνω τις φωτογραφικές μηχανές λες και παραδίδομαι. Δηλαδή εντάξει, θες να μου την ρίξεις; Ρίχτην μου. Φωτορεπόρτερ είμαι.
Θεωρώ ότι ο μοναδικός δείκτης προστασίας είναι η κοινωνία και πρέπει να βγούμε στην κοινωνία και να τους πούμε ότι είμαστε κομμάτι της κοινωνίας της ίδιας.
Αυτά.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Ευχαριστώ. Δημήτρη.
Κος ΤΡΙΜΗΣ:
Θα προσπαθήσω να είμαι πολύ σύντομος. Είμαι ένα από τα εξακόσια περίπου θύματα της αστυνομικής τρομοκρατίας που όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ και από όσα έχουν ήδη καταγραφεί ήταν πολιτική της κυβέρνησης, δεν ήταν μια πρωτοβουλία ορισμένων κακών μονάδων της αστυνομίας. Ήταν μια πολιτική επιλογή διαλύστε, εκκενώστε ότι κινείται στην περιοχή την ευρύτερη του Συντάγματος και μέχρι το Μοναστηράκι, όπως ξέρετε.
 Θέλω να σημειώσω ότι το πρωί της 29ης Ιουνίου υπήρχε μια δίκη. Ήταν η δίκη ενός θύματος αστυνομικής βίας συναδέλφου μας, του Απόλλωνα Λιακόπουλου τον οποίο όχι μόνο τον έδειραν, τον διέσυραν, τον κατηγόρησαν και από επάνω με τα άρθρα του ποινικού κώδικα ότι δήθεν αντιστάθηκε, ότι δήθεν παραβίασε την κοινή ειρήνη, πως λέγονται τα σχετικά άρθρα του ποινικού κώδικα και πήγα να καταθέσω. Σημασία έχει ότι ο συνάδελφος αυτός αθωώθηκε. Συνεπώς είναι η μόνη περίπτωση που ξέρουμε τους αστυνομικούς που τον κατηγόρησαν με το όνομά τους, με τον αριθμό της διμοιρίας τους ότι ψευδόρκησαν, ότι ο άνθρωπος αθωώθηκε και πρέπει να στραφούμε προσωπικά στον συγκεκριμένο άνδρα της αστυνομίας και της παρέας τους της διμοιρίας.
 Ακολούθως έφυγα από το δικαστήρια πολύ χαρούμενος γιατί αποδόθηκε δικαιοσύνη για έναν συνάδελφό μας θύμα της αστυνομικής βίας και πήγα στο Σύνταγμα. Πριν προλάβω να καταλάβω τι γίνεται ήταν γύρω μου ημιλιπόθυμοι άνθρωποι όλων των ηλικιών, των κατηγοριών, ουδεμία σχέση είχαν με «επικίνδυνα ταραχοποιά στοιχεία», εντός εισαγωγικών, όπως τα ονομάζουν κατά παράδοση οι αστυνομικές αρχές.
 Στην προσπάθειά μου να αμυνθώ προχώρησα σε μια διμοιρία εντελώς μόνος μου με τα χέρια ψηλά και ζήτησα να σταματήσει η χρήση των χημικών διότι κινδύνευαν ζωές. Ποδοπατούνταν άνθρωποι που δεν μπορούσαν να περπατήσουν, όχι να προκαλέσουν ζημιά στην αστυνομία ή στην Βουλή ή στην κοινωνία ή στο σύνταγμα και  τους νόμους. Αντ’ αυτού τρεις άνδρες της διμοιρίας με βρίσανε, με κλωτσήσανε, με πετάξανε κάτω, έσπασε το χέρι μου. Ένας από τους εξακόσιους.
Το τι ακολούθησε μετά όταν πήγα και στο ιατρείο το πρόχειρο της πλατείας Συντάγματος ήταν ότι τα χημικά συνδυάστηκαν και με πετροβόλημα από την πλευρά των αστυνομικών αρχών και όταν λέμε πετροβόλημα εννοούμε με όγκους μαρμάρου που μπορούσαν να σκοτώσουν άνθρωπο. Δεν έχω εικόνα πόσοι πήγαν με σπασμένα κεφάλια και σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα.
Βεβαίως τα χημικά είναι απαγορευμένα. Βεβαίως οι ποσότητες που ρίχτηκαν ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι η εντολή ήταν πολιτική «εκκενώστε το Σύνταγμα». Βεβαίως κινδύνευσαν πολλοί άνθρωποι και βεβαίως και τελειώνω με αυτό, η συνθήκη που διαμορφώνεται ενόψει της χειροτέρευσης της κοινωνικής κατάστασης είναι συνθήκη εμφυλίου πολέμου.
Εάν θέλει εμφύλιο πόλεμο η κυβέρνηση να είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε ως κυβέρνηση εμφυλιοπολεμική και όχι ως κυβέρνηση αυτού του λαού, αυτής της κοινωνίας με αυτούς τους πολίτες, με αυτούς τους δημοσιογράφους που υποχρεούνται σε δύσκολες συνθήκες να κάνουν όσο μπορούν καλύτερα την δουλειά τους και το καθήκον τους επιδεικνύοντας ψυχραιμία και κοινωνική αλληλεγγύη.
Ευχαριστώ.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Ευχαριστώ. Εμείς ως δημοσιογράφοι είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίζουμε το συνταγματικό δικαίωμα ελεύθερης και απρόσκοπτης πληροφόρησης του λαού μας. Ένα δικαίωμα που παραβιάστηκα βάναυσα όπως αυτή την στιγμή θα μας πει την δική του περιπέτεια ο συνάδελφος Μανώλης Κυπραίος.
Κος ΚΥΠΡΑΙΟΣ:
Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι, δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα. Συγχωρείστε με αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν. 
 Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες, είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας, είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε. Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία που έλαβε χώρα τις τελευταίες δυο εβδομάδες στην χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί από τα χιλιάδες τα οποία υπήρχαν στις διαδηλώσεις. Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας.
 Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.
 Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε και εμείς μέρος των παράπλευρων απωλειών της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.
 Όλοι οι συνάδελφοί μου δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29η Ιουνίου 2.800 χημικά, όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140 τι να σχολιάσει κανείς;
 Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα κακώς κείμενα αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου, γιατί και εγώ εργάτης είμαι και εγώ φοβάμαι για το αύριο και εγώ έχω απολυθεί και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα βγάλω πέρα και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις. Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε και εμείς ανέργους, απλήρωτους, συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί πικρό.
 Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους όχι μόνο γιατί θέλουμε αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι, είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε αυτή την έρημη δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στην χώρα μας.
 Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο είναι η σιωπή της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκα χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου και ζήτησε μια συγνώμη δημοσίως και τον ευχαριστώ έστω και τρεις εβδομάδες μετά, μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από την δράση των ΜΑΤ.
 Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι, εύχομαι και θέλω να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με την βία, δεν πρέπει να λύνονται με την βία. Τα προβλήματα σε μια δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο. Τον λόγο τώρα τον έχει η δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών τακτικών και πολιτικών χημικών.
 Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου που μου έχουν σταθεί σαν μια πραγματική οικογένεια νοιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου.
 Κλείνοντας θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε στις διαδηλώσεις ότι βρίσκονται δήθεν κοινωνικοί αγωνιστές, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκανς, σκίνχεντς και το κάθε καρυδιάς καρύδι που ερχόταν και ξεφόρτωνε μπροστά στους συναδέλφους μας. Δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά,  εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛΑΣ από την Βραζιλία τις λεγόμενες ‘παπαρούνες’.
 Αξιότιμε κ. Ντούμα στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες σαν εσάς, σαν και εμένα, σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας και εάν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη, γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή. Εάν ήταν πρεζάκηδες είμαι και εγώ ένας πρεζάκιας. Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους. Και εάν ήταν σκινχεντς είμαι και εγώ σκινχεντ και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο όταν πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο για να μπουν τα εμφυτεύματα. Και εάν ήταν αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι είμαι και εγώ ένας αλήτης ρουφιάνος δημοσιογράφος γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου με όποιο τίμημα.
 Σας ευχαριστώ.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Αυτή την αξιοπρέπεια την αφιερώνουμε σε κάθε διώκτη μας. Αυτή η αξιοπρέπεια μας περιλαμβάνει όλους. Αυτός ο αξιοπρεπής λόγος είναι ο λόγος μας. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Εμείς θα εναντιωθούμε σε κάθε μορφή βίας εναντίον των δημοσιογράφων που αγωνίζονται για μια ελεύθερη, απρόσκοπτη δημοκρατική ενημέρωση του ελληνικού λαού.
 Ο φωτογράφος που κτυπήθηκε και αυτός θέλει να πει κάτι; Όχι.
Κος ΑΛΑΤΑΣ :
Αυτό το κείμενο να φτάσει παντού.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Γι’ αυτό το μοιράσαμε.
Κος ΑΛΑΤΑΣ :
Όχι εδώ, παντού.
Κος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ:
Η ευγένεια και η δύναμη ψυχής του Μανώλη του Κυπραίου είναι ο εχθρός που κατατροπώθηκε στις 29 Ιουνίου. Ένας κόσμος ισοπεδωμένος θα ήταν καλύτερος φαίνεται για την κοινωνία που θέλουμε. Και είναι η ευθύνη φυσικά και της πολιτικής ηγεσίας και της ιεραρχίας διότι κάτω από το προνόμιο της προσταγής που ο ποινικός νόμος δίνει ως πρόφαση σε όποιο όργανο της επιτίθεται με τα μέσα βίας σε πολίτες μπορεί να δίνει μια διέξοδο διαφυγής στους άμεσους δράστες, δεν θα πρέπει όμως να απαλλάσσει και αυτή την φορά δεν πρέπει να απαλλάξει το διοικητή των ΜΑΤ, τον διοικητή της Ελληνικής Αστυνομίας, τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κατ’ επίφαση Προστασίας στην προκειμένη περίπτωση, όταν έχουμε αποδεδειγμένα ως στόχο και σκοπό την εξουδετέρωση δημοσιογράφων. Όχι ενός κατά τύχη, πολλών.
 Και όταν το να είσαι δημοσιογράφος και να αποκαλύπτεις τα γεγονότα είναι πράξη εχθρική που αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο, τότε αυτουργοί των πράξεων αυτών των δολοφονικών και των άλλων προσβλητικών και σεξιστικών παράνομων συμπεριφορών των οργάνων της αστυνομίας είναι πράξεις που πρέπει να αποδοθούν από την Εισαγγελική Αρχή στα ίδια τα πρόσωπα που προΐστανται αυτών που εκτέλεσαν αυτές τις πράξεις.
 Πρόκειται για μια επιχείρηση οργανωμένη, όλα δείχνουν ότι πρόκειται για οργανωμένη επιχείρηση και δεν είναι κάτι που διαφεύγει απλώς, διότι η αστυνομία κάθε κράτους είναι ένα όργανο φονικό εάν δεν λειτουργεί με κανόνες ελέγχου και με συνείδηση δημοκρατικότητας.
 Φαίνεται ότι δυστυχώς ακόμα και η δικαστική εξουσία είναι πάρα πολύ επιεικής και αρκετά ανεκτική όταν είναι να κρίνει αστυνομικούς. Δεν αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο το θύμα και τον δράστη. Δυστυχώς. Κάτω από μια αντίληψη ότι μπορεί να απαλύνει την ορμή των ανδρών της αστυνομίας η απόδοση ευθύνης σε δράστες τέτοιας βίας η εύνοια που επιδεικνύουν είναι προκλητικότατη. Εάν καταφέραμε να απαλλαγεί ο Λιακόπουλος από μια ολοφάνερη, βέβαιη καταδίκη που ερχόταν από την στάση του δικαστηρίου που ήταν ακόμα και οι δικαστές που δίκαζαν ιδιαίτερα προσβλητικοί και εχθρικοί προς εμάς, προς τον Λιακόπουλο που υποτίθεται έχει και το τεκμήριο τις αθωότητας και προς τους μάρτυρες, όλους τους μάρτυρες ανεξαιρέτως, εχθρικότατοι οι δικαστές, εάν δεν υπήρχαν τα τεκμήρια τα φωτογραφικά που κάποιο χέρι δημοσιογράφου μπόρεσε να μας εφοδιάσει με αυτά, δεν υπήρχε περίπτωση να αθωωθεί ο Λιακόπουλος δεν πάει να είχε τον Θεό εκεί πέρα να βοηθάει και όλους τους αγίους μαζί. Με τίποτα. Μια προκατειλημμένη δικαστηριακή εξουσία δίπλα-δίπλα σε τέτοιου είδους αστυνομικούς είναι ένας εχθρικός στρατός μέσα στην χώρα. Και αυτό είναι τεράστιο πολιτικό πρόβλημα. Τεράστιο πολιτικό πρόβλημα που δεν επιτρέπει σε όποιον έχει λίγη μνήμη από το παρελθόν να ησυχάζει.
 Με αυτή την έννοια η μηνυτήρια αναφορά της ΠΟΕΣΥ  κατευθύνεται σε αυτό τον σκοπό και νομίζω ότι είναι χρέος και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στον κ. Τέντε που θα το δώσουμε το κείμενο αυτό να πάρει τις ευθύνες του για όλη την κατάσταση και στους Εισαγγελείς. Η Εισαγγελέας ήταν κατά του κατηγορητηρίου ο Απόλλων Λιακόπουλος να καταδικαστεί. Όλες οι φωτογραφίες δείχνανε τι είχε γίνει, η Εισαγγελέας δεν καταλάβαινε τίποτα. Αλλού η αλήθεια και αλλού το δικαστήριο.
 Πρέπει λοιπόν αυτή η αφορμή της μηνυτήριας αναφοράς να ανοίξει την υπόθεση και νομίζω ότι δεν θα είναι από εκείνες τις ιστορίες που θα τελειώσουν έτσι απλά στην λήθη του χρόνου και νομίζω ότι ο Πρόεδρος σαφέστατα μου έχει δώσει την εντολή σε αυτή την κατεύθυνση να κινηθούμε και ότι άλλο μπορεί να υπάρχει που μας διαφεύγει, που έχει σημασία και αξίζει, ενδεικτικά αναφέραμε μερικές περιπτώσεις, προφανώς είναι και πολλές άλλες, εάν υπάρχουν και άλλες που είναι κραυγαλέες για την βία και την αυθαιρεσία της αστυνομίας θα θέλανε να μας την πείτε ώστε να συμπληρωθεί μέχρι αύριο που θα καταθέσουμε το δικόγραφο αυτό στον κ. Τέντε.
 Σας ευχαριστώ.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι διαδώστε αυτή την είδηση, είναι μια καλή είδηση. Είναι μια είδηση που θα μας κάνει υπεύθυνους της αποστολής μας. Κανείς δεν δικαιούται να την κάνει πέρα. Κανείς δεν δικαιούται να σιωπήσει. Κανείς δεν δικαιούται να κάνει ότι δεν άκουσε. Άλλος είναι που δεν ακούει και δεν φταίει αυτός. Εμείς τώρα και στην συνέχεια θα πρέπει να ανοίξουμε τα στόματά μας με την πιο δυνατή φωνή που έχουμε.
 Σας ευχαριστούμε πολύ.
Κος ΣΑΒΒΙΔΗΣ:  
Να δώσουμε αλλά μπορεί να γίνουν κάποιες επουσιώδεις, όχι στον πυρήνα. Εάν θέλετε να σας την δώσουμε αύριο. Και τώρα, δεν υπάρχει θέμα. Πάρτε. Είναι μερικά σημεία που μπορείτε αυτοτελώς να τα δείτε.